Aandacht
Opeens merkte ik dat niemand meer naar mij luisterde.
De kamer waarin ik zat, was vol mensen; ouders met jonge kinderen, buren, vrienden en opa’s en oma’s van beide kanten.
Toen het mogelijk was om ook iets te zeggen tijdens een kort moment van stilte, greep ik mijn kans en begon mijn mening te geven over het zo-even aangeroerde onderwerp.
Niet dat deze zo interessant was maar ik had er een mening over en die wilde ik geven, maar niemand in de kamer luisterde, ik was te laat.
Mijn ogen richtten zich op de mensen om me heen. Iedereen was met een ander in gesprek.
Het was zo gezellig als een verjaarspartijtje maar kon zijn.
In de versierde kamer was het een lawaai van jewelste.
De buurkinderen waren er om het feestvarken, die drie werd, uitgebreid te feliciteren en te verwennen met cadeautjes.
En uiteraard om te genieten van limonade, cola, drop, spekjes, lolly’s , chips, wokkels en wat er tegenwoordig zo al niet te koop is.
Ook het nutteloze “gevecht” dat de grootouders voerden om zoveel mogelijk bij de jarige in het gevlei te komen, zorgde voor de nodige commotie, zo van “lieve schat, kom je nu eens bij opa” of “hebben wij niet een mooi fietsje voor je gekocht?”
Daar had ik wel begrip voor, maar niet voor het totaal negeren van mijn mening.
Ineens begreep ik wat de werkelijke reden was van mijn
onbehaaglijk gevoel; het was mijn leeftijd.
Als ouder word je gewoon niet meer gehoord, zij beseffen dat niet eens.
Na het maken van deze conclusie kon ik er mee leven.
Het feestvarken van drie hielp me door deze kleine crisis heen.
Zei ze niet bij vertrek tegen mij: “Ik vind je lief opa, mag ik gauw weer mee naar Friesland?”
Dat te horen van je kleinkind maakt alles weer goed.