GEVOEL
Ook wij wilden wel eens overwinteren. Wij hadden daarover zoveel positiefs gehoord, zodat we al vóór de Kerstdagen naar Spanje vertrokken. Zodoende vierden we de feestdagen nu eens bij een temperatuur van 20o .
Dat lijkt heel prettig en dat is het dan ook wel, maar toch misten we iets.
Dat iets is dat speciale kerstgevoel, dat je krijgt als de temperatuur onder het vriespunt is gedaald, de sloten dicht gevroren zijn, een ijzige oostenwind tijdens de kerstwandeling in je gezicht blaast en een minimaal 5cm pak sneeuw het land bedekt, om maar even iets te noemen.
Bij deze weersomstandigheden kan ik de traditionele kerstviering wel intens beleven.
Wèl hadden we in Spanje een boompje gekocht, deze opgetuigd met van huis meegebrachte ballen. Met een mooie piek in de top en bedekt met sneeuw uit een spuitbus.
De kamer in ons appartement, met uitzicht op zee, hadden we versierd met hulst, dennentakken, engelenhaar en kaarsen in rood en wit.
De Cd-speler liet meermalen “The most fameus Christian songs” horen; nee, dáár lag het niet aan.
De kerstverlichting stond tot een uur of 5 te schitteren in het felle zonlicht.
Maar ondanks alle moeite, die we deden, om de kamer die ambiance te geven die we thuis gewend zijn, wilde het hier niet lukken. Het door ons zelf gebakken kerstbrood met amandelspijs, extra krenten en rozijnen kon daar niets aan veranderen.
De keuken van het Spaanse restaurant, dat een speciaal kerstdiner voor de vele buitenlanders had bereid, verdiende alle lof, daar niet van.
Maar tijdens dat diner dacht ik, even maar, aan onze boerenkool die nog op het land stond.
De strandwandeling over het maagdelijk witte, 3 km lange zandstrand was heerlijk, maar we spraken toch wel, eventjes, over de vele winterwandelingen vlak bij huis.
Toen wij heel in de verte muziek hoorden, waarbij Bing Crosby de wereldberoemde song “I’m dreaming of a white Christmas” ten gehore bracht, wisten we het beiden.
In het vervolg vieren we de Kerstdagen thuis en denken dan met weemoed aan Spanje.