HONDENUITLAATTERREIN
Mijn vroegere gemeente kent een zeer vooruitstrevend gemeentebestuur.
De provincieplaats moet meer en meer groeien en daarom worden er enorme wegen aangelegd om de te verwachte verkeersstroom te reguleren.
Alle moderne faciliteiten voor mens en dier worden er nu geschapen om alles ordentelijk te laten verlopen, dus past de introductie van een of meer ondergrondse parkeergarages precies in het beleid van deze gemeente en ook het creëren van een hondenuitlaatterrein pas precies in dit beleid.
Een speciaal daartoe opgeleide controleur let op de uitvoering van de zo juist ingevoerde wet. Gingen we vroeger met de hond in het bos wandelen en deed hij daar zijn behoefte. Dat is vanaf nu verleden tijd, want daar staan of komen woningen.
Als je nu maar binnen het door paaltjes omgeven terrein blijft, is er niets aan de hand. Maar oh jee, als je hond niet kan wachten tot dat hij het terrein heeft bereikt, dán wacht de controleur.
Doordat ook andere hondenbezitters zich naar dit terrein begeven is de samenhorigheid uniek. Het is nu meer een praathuis geworden, zonder huis. Alle laatste nieuwtjes worden hier uitgewisseld, maar het meest wordt er gesproken over honden, huishoudens en de plaatselijke voetbalclub.
Iedereen vertelt me dat onze Flatcoated Retriever de mooiste is en daar ben ik het volkomen mee eens, ze heeft een schitterende glimmende zwarte vacht en prachtige bruine ogen.
Bovendien is ze door het volgen van gehoorzaamheidcursussen ook nog wel eens gehoorzaam, al zeggen de mensen dáár weinig van.
Maar goed, elke morgen moet de hond uitgelaten worden en begeef ik me dus naar “het terrein”. Een kaal, winderig, met hondenpoep belegde grasmat tussen de nieuwbouwwoningen.
Daar lopen voornamelijk vrouwen en ik hoor ze praten over anaalklieren, vlooienplagen, inentingen, loopse teven en allerlei merken hondenvoeding.
Ook het avondeten, de vakantie en natuurlijk de kinderen zijn onderwerp van gesprek.
Soms zie je honden vechten. Maar dat is dan nóóit de schuld van je eigen hond. Iedereen weet hoe een hond moet worden opgevoed, al zie je zelden resultaat. Na mijn dagelijkse ochtendwandeling ga ik weer naar huis, drink koffie, bereid soms het avondmaal, kijk TV, lees de krant en weet dat ik dan alweer naar het hondenuitlaatterrein moet. Tjonge, tjonge, wat gaat een dag toch vlug voorbij.